گروهی از پژوهشگران آزمایشگاه لینکلن ام.آی.تی (MIT’s Lincoln Labs) به سفارش پنتاگون در حال کار روی پروژهای به نام پردیکس (Perdix) هستند.
این پروژه شامل دستهای از پهپادها میشود که به صورت گروهی پرواز و مانند یک دسته کلاغ عمل کرده و مانور میدهند. پژوهشگران به عنوان بخشی از کاربرد پردیکس مثال زیر را بیان کردند.
سه هواپیمای اف-18 از فراز صحرای کالیفرنیا عبور کرده و 104 کپسول را در هوا رها میکنند. هر یک از این کپسولها به بزرگی جعبهی کفش بوده و دارای چتر نجات هستند. مدتی بعد از پرتاب جعبه شکسته شده و پهپادهای کوچکی شروع به پرواز خواهند کرد.
محققان ادعا کردند پهپادهای پردیکس را میتوان به سادگی با استفاده چاپگرهای 3 بعدی ایجاد و جایگزین کرد. این پهپادها به صورت مستقل عمل کرده و سرعت تصمیمگیری آنها، نسبت به نمونههایی که توسط انسان کنترل میشوند، بیشتر است.
هر یک از ابزارهای پرنده دقیقاً میدادند در چه مکانی قرار داشته و چهکاری انجام میدهند و عملکردی بسیار هماهنگ دارند.
ویلیام روپر (William Roper)، مدیر دفتر قابلیت راهبردی پنتاگون (Pentagon’s Strategic Capabilities Office) ادعا کرد:
*پروژهی پردیکس یکی از خطرناکترین و هیجانانگیزترین محصولاتی است که پنتاگون ایجاد کرده است*.
با توجه گزارش منتشر شده، میتوان از پردیکس به عنوان طعمهای برای منحرف کردن سامانهی دفاعی دشمن استفاده کرد. همچنین این پهپادها میتوانند با ارسال سیگنالهای الکتریکی عملکرد رادارهای دشمن را با اختلال روبه بکنند. به علاوه آنها مجهز به دوربینهای به کار رفته روی تلفنهای هوشمند بوده و برای عملیاتهای جاسوسی از آن استفاده میشود. از طرفی برخلاف سربازها که باید در مورد محل و نوع اجرای مأموریت اطلاعات کاملی را دریافت کنند، در زمان انجام دادن آزمایش بالا، تنها اطلاعات محدودهی عملیات را دریافت کردند نه نوع اجرای آن را.
باتریهای پهپادهای پردیکس با محدودیت همراه بوده و به نظر میرسد از شارژ دهی کمی برخوردار هستند؛ اما پژوهشگران اعلام کردند این مشکل تا پایان سال 2017 بر طرف خواهد شد.
